Μια παραλία γίνεται πεδίο μυθολογικής σύγκρουσης για τις εξορύξεις στο Ιόνιο

​

​

Το Κυνήγι
500m2, land art εγκατάσταση
Γεωύφασμα

Οθωνοί, 2026 

​

Με αφορμή το πρόγραμμα residency Ionian Lab στο νησί των Οθωνών, το δυτικότερο κατοικημένο σημείο της Ελλάδας, ο εικαστικός καλλιτέχνης The Krank ολοκλήρωσε ένα εφήμερο έργο land art έκτασης 500 τετραγωνικών μέτρων στην παραλία άσπρη άμμος που βλέπει προς το Block 2 στο βόρειο Ιόνιο, όπου σχεδιάζονται υπεράκτιες εξορύξεις υδρογονανθράκων. 

​

"Το κυνήγι", η μεγάλης κλίμακας εγκατάσταση βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα από την περιοχή των εξορύξεων και εντάσσεται στο ίδιο το τοπίο που βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν επικείμενο μετασχηματισμό. Το έργο φέρνει σε επαφή δύο χρονικές στιγμές που χωρίζονται από χιλιάδες χρόνια. Ο προϊστορικός κυνηγός και η σύγχρονη βιομηχανία εξόρυξης παρουσιάζονται ως διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας ανθρώπινης επιθυμίας.. της αναζήτησης, της κατάκτησης και της άντλησης πόρων από το περιβάλλον. 

​

Ο άνθρωπος δεν υπάρχει μόνο ως κυνηγός, αλλά και ως αντίπαλος ενός νέου κυνηγού που δημιούργησε ο ίδιος. Η μηχανή δεν λειτουργεί πλέον ως εργαλείο, αλλά ως παράγοντας που αναδιαμορφώνει το περιβάλλον και απειλεί την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι φιγούρες εμφανίζονται σαν αρχαιολογικά ίχνη και μοιάζουν να είναι οι τελευταίοι μάρτυρες ενός τοπίου που μετατρέπεται σε βιομηχανική ζώνη, σαν να παγιδεύονται σε μια μυθολογική στιγμή σύγκρουσης.

 

 

προσωπική σημείωση

​

"Την τελευταία μέρα της εγκατάστασης οι λουόμενοι με ρωτούσαν με ανησυχία τι είναι αυτό το μαύρο υλικό πάνω στην παραλία και αν θα προκαλέσει ζημιά στο περιβάλλον. Τους ξάφνιασε τόσο η παρουσία ενός ξένου στοιχείου μέσα σε ένα γνώριμο τοπίο για αυτούς. Ίσως εκεί να βρίσκεται και μια δεύτερη ανάγνωση του έργου, όχι μόνο στην έννοια της εικόνας, αλλά της μονιμότητας. 

​

Όταν άρχιζα να τους μιλάω για την ιδέα, πηγαίναμε μαζί προς τα βράχια, από όπου ξανακοιτούσαμε το έργο και τον ορίζοντα.. εκεί όπου πρόκειται να ξεκινήσουν οι εξορύξεις σε λίγους μήνες. Οι κυνηγοί και η πλατφόρμα αποκτούσαν σιγά σιγά λόγο ύπαρξης και το έργο γινόταν ένας κοινός τόπος συζήτησης. Τους διαβεβαίωσα πως το έργο θα μείνει προσωρινά και θα απομακρυνθεί.

 

Απαντώντας στην ενστικτώδη αντίδραση τους, όταν αντιλήφθηκανότι κάτι μοιάζει να μην ανήκει εδώ, παρατηρούσα πως το βλέμμα τους σταματούσε να κοιτάει προς το έργο και στρεφόταν προς τον ορίζοντα... 

 

Για λίγα λεπτά ένιωθα ότι κοιτούσαμε το ίδιο τοπίο μέσα από το ίδιο πρίσμα."

​

The Krank (@the.krank) ​​​