Mimi

Oil on paper, series of drawings

2026, Greece 

​​​

​

Mimi was the last donkey on the island of Othoni. She belonged to an elderly woman, yet in many ways she belonged to the entire community. The islanders cared for her and regarded her as part of their shared life. She died in 2025, marking the end of more than the life of a single animal. She never wore a saddle; she wandered freely across the island and was often seen swimming in the sea.

​

This series is not a portrait of Mimi, but an allegorical body through which the memory of the island is carried. Throughout the drawings she continuously transforms—carrying houses, boats, birds, and cats, becoming a sea creature, or walking along Othoni's stone paths.

​

Mimi becomes a symbol of endurance, care, and the solidarity of a small island community. Home, loss, and collective memory run through the series, turning her into a poetic portrait of Othoni—a place that continues to exist through what its people choose to love, remember, and care for.

​

Dionisis Christofilogiannis (@dionisis_christofilogiannis_)

​​​​​​

​​​​

​

​-​

​

​

​

Η Μιμή
Λάδι σε χαρτί, σειρά σχεδίων

2026

​​

​

​

Η Μιμή ήταν το τελευταίο γαϊδουράκι των Οθωνών. Ανήκε σε μια ηλικιωμένη γυναίκα του νησιού, όμως στην πραγματικότητα ανήκε σε όλους. Οι κάτοικοι τη φρόντιζαν και τη θεωρούσαν κομμάτι της κοινότητάς τους. Πέθανε το 2025, αφήνοντας πίσω της κάτι περισσότερο από την απώλεια ενός ζώου. Δεν φόρεσε ποτέ σαμάρι· περιπλανιόταν ελεύθερη στο νησί και συχνά κολυμπούσε στη θάλασσα.

​

Η σειρά σχεδίων δεν αποτελεί πορτρέτο της Μιμής. Τη μετατρέπει σε μια αλληγορική μορφή, σύμβολο ενός τρόπου ζωής που χάνεται. Στα έργα κουβαλά σπίτια, βάρκες, πουλιά και γάτες, γίνεται θαλάσσιο πλάσμα ή διασχίζει τα πέτρινα μονοπάτια, μεταφέροντας τη μνήμη του τόπου.

​

Η Μιμή συμβολίζει την αντοχή, τη φροντίδα και την αλληλεγγύη μιας μικρής νησιωτικής κοινότητας. Το σπίτι, η απώλεια και η συλλογική μνήμη διατρέχουν τη σειρά, μετατρέποντας τη μορφή της σε ένα ποιητικό πορτρέτο των Οθωνών· ενός τόπου που συνεχίζει να υπάρχει μέσα από όσα οι άνθρωποί του αγαπούν, θυμούνται και φροντίζουν.

​

Διονύσης Χριστοφιλογιάννης (@dionisis_christofilogiannis_)​