Dimitris Kontodimos
Not to Touch the Earth, Not to See the Sun
Heavy weight strap, plastic chair
Dimensions variable
Othoni island, 2026
In 1968, Jim Morrison lifted two lines from the table of contents of James George Frazer's The Golden Bough. The lines came from Chapter LX, titled "Between Heaven and Earth": subchapter 1, Not to Touch the Earth; subchapter 2, Not to See the Sun. In Frazer's original context, these were ancient taboos imposed upon kings, priests, and the sacred, figures whose power was so absolute, so volatile, that contact with the ordinary world was forbidden. They could not walk upon the ground. They could not look upon the sun. Suspended between heaven and earth, they existed in a permanent threshold state, neither fully of this world nor of the next.
In this work, three seemingly unrelated objects at the westernmost point of Greece, they form a single, irreducible image of something that wants to leave and cannot. The chair faces west and is held from behind by a strap tied around the cylindrical body of the old windmill. What we see is not restraint. Is the visible form of a tension that has no resolution. The desire to leave and the impossibility of leaving, held together in a single action.
Not to touch the earth, Not to see the sun is a visual narrative about a charged space between staying and going, a state that has long defined the identity of Othoni island.
West/End (For those who made it this far)
Wood panels, paint
2,5m x 2,5m x 1,25m
Othoni island, 2026
Othoni was once known as Othronos (from the Greek “ο Θρόνος”, meaning “the Throne”). In this work, a four-step platform is installed not as the seat of an individual, but as a collective site of presence on the island’s western edge. Facing west, the work turns towards a horizon that carries both a geographical and symbolic significance.
The Greek word for “West”, δύση, derives from the ancient verb δύω, meaning “to sink" or "to submerge”, originally referring to the setting of the sun. From this, δύση came to signify the west, the point where the sun disappears into the horizon. This connection also gives the word a metaphorical sense of ending, as the sun sets and darkness follows.
Direction and conclusion converge in the same word. The work inhabits this overlap. To face west from here is to encounter the end of the land, the edge of the landscape, and the limits of a particular idea of belonging.
For generations, the west has been imagined as a direction of salvation. Leave the east, arrive somewhere better. Cross the sea, find security, prosperity, and political freedom. For those standing at a border facing the right horizon, west has often been less a compass point than a promise.
The sculpture West/End (For those who made it this far) watches the horizon not only as a geographical threshold but as an ideological one. From here, "the West" is not simply a direction but a political imaginary, a destination that has shaped movements of people, justified borders, and sustained unequal geographies of hope. Rather than celebrating that horizon, the work lingers with it, asking what it means to face, inhabit, and guard a promise that has never been equally available to everyone.
Dimitris Kontodimos (@dim_kontodimos)
-
Not to Touch the Earth, Not to See the Sun (2026)
Ιμάντας πρόσδεσης, πλαστική καρέκλα
Διαστάσεις μεταβλητές
Οθωνοί, 2026
Το 1968, ο Τζιμ Μόρισον δανείστηκε δύο φράσεις από τον πίνακα περιεχομένων του βιβλίου The Golden Bough του James George Frazer. Οι φράσεις προέρχονταν από το κεφάλαιο LX, με τίτλο «Between Heaven and Earth»: η πρώτη υποενότητα είχε τον τίτλο Not to Touch the Earth και η δεύτερη Not to See the Sun. Στο έργο του Frazer, οι φράσεις αυτές αναφέρονται σε αρχαία ταμπού που επιβάλλονταν σε βασιλείς, ιερείς και άλλα ιερά πρόσωπα, μορφές των οποίων η δύναμη θεωρούνταν τόσο απόλυτη και τόσο επικίνδυνη, ώστε κάθε επαφή με τον κοινό κόσμο έπρεπε να αποφεύγεται. Δεν επιτρεπόταν να πατούν στη γη. Δεν επιτρεπόταν να αντικρίζουν τον ήλιο.
Αιωρούμενοι ανάμεσα στον ουρανό και τη γη, βρίσκονταν σε μια διαρκή κατάσταση μεταιχμίου, χωρίς να ανήκουν πλήρως ούτε σε αυτόν ούτε στον άλλο κόσμο.
Στο έργο αυτό, τρία φαινομενικά ασύνδετα αντικείμενα συνθέτουν μια ενιαία, αδιαίρετη εικόνα της επιθυμίας για φυγή. Μια καρέκλα στραμμένη προς τη δύση συγκρατείται από έναν ιμάντα δεμένο γύρω από τον κυλινδρικό κορμό του παλιού ανεμόμυλου. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι ένας μηχανισμός συγκράτησης, αλλά η ορατή μορφή μιας έντασης που δεν επιλύεται. Η επιθυμία για φυγή και η αδυναμία της επίτευξής της συνυπάρχουν στην ίδια χειρονομία.
Το έργο Not to Touch the Earth, Not to See the Sun συνθέτει μια οπτική αφήγηση για τον φορτισμένο χώρο ανάμεσα στην παραμονή και τη φυγή, μια συνθήκη που έχει διαμορφώσει διαχρονικά την ταυτότητα των Οθωνών.
West/End (For those who made it this far)
Ξύλινα πάνελ, λευκό χρώμα
2,5μ x 2,5μ x 1,25μ
Οθωνοί, 2026
Με αφορμή την αρχαία ονομασία του νησιού των Οθωνών, Ὀθρωνός (δλδ. ο Θρόνος), η εγκατάσταση μιας εξέδρας τεσσάρων επιπέδων δημιουργεί έναν τόπο συλλογικής παρουσίας στο δυτικότερο άκρο του νησιού. Αυτός ο κοινός θρόνος, στραμμένος προς τη Δύση, αντικρίζει έναν ορίζοντα που φέρει τόσο γεωγραφική όσο και συμβολική σημασία.
Η ετυμολογία της λέξης «Δύση», που προέρχεται από το αρχαίο ρήμα δύω, περιγράφει το βύθισμα ή την κατάδυση του ήλιου στον ορίζοντα. Καθώς το φως του ήλιου υποχωρεί και ακολουθεί το σκοτάδι, η Δύση λαμβάνει τη μεταφορική σημασία του τέλους. Το έργο κατοικεί στη συνάντηση κατεύθυνσης και τέλους. Η θέα προς τη δύση, σε αυτό το σημείο του νησιού, αποκαλύπτει την αντιπαράθεση με το τέλος της στεριάς, το όριο του τοπίου και αντιλήψεις περί του ανήκειν.
Για τους ανθρώπους που στέκονται σε ένα σύνορο, η Δύση υπήρξε περισσότερο ως μια υπόσχεση και λιγότερο ως ένα σημείο του ορίζοντα. Στη συλλογική φαντασία, η Δύση δημιουργεί μια κατεύθυνση σωτηρίας· να αφήσεις την Ανατολή, να διασχίσεις τη θάλασσα, αναζητώντας ασφάλεια και ευημερία.
Το γλυπτό West/End (For those who made it this far) παρατηρεί αυτόν τον ορίζοντα, όχι μόνο ως γεωγραφικό αλλά και ως ιδεολογικό κατώφλι. Η Δυση στην οποία στρέφεται δεν αποτελεί απλώς μια κατεύθυνση, αλλά ένα πολιτικό φαντασιακό· έναν προορισμό που έχει διαμορφώσει μετακινήσεις πληθυσμών, έχει νομιμοποιήσει σύνορα και έχει συντηρήσει άνισες γεωγραφίες ελπίδας. Αντί να εξυμνεί αυτόν τον ορίζοντα, το έργο επιμένει να τον κατοικεί, διερευνώντας τι σημαίνει να στρέφεται κανείς προς, να βρίσκεται μέσα σε και να φυλάσσει μια υπόσχεση που ποτέ δεν υπήρξε εξίσου διαθέσιμη για όλους.
Δημήτρης Κοντοδήμος (@dim_kontodimos)